ระบบออนไลน์
 online
 เว็บไซต์ที่น่าสนใจ
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
344
 
 

 
 
วัดศรีสุทธาวาส ในอดีตชาวบ้านเรียกว่า วัดศรีราชคฤห์(วัดราช) หรือ วัดนอก เป็นวัดเก่าที่ผ่านการบูรณะมาหลายครั้ง ประวัติความเป็นมายังไม่ชัดแจ้งนัก จากข้อความในแผ่นศิลาจารึกระบุว่าสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2011 โดยอุตรผลคุนะฤกษ์ และเจ้าพันนา  แต่ตำนานในสมุดข่อยกล่าวว่าวัดถูกสร้างขึ้นในปีจุลศักราช 1105 ปีก่าไก๊(ปีกุน) ตรงกับพ.ศ. 2286 ในสมัยพญามังราย และร้างไปในเวลาต่อมา จากนั้นในปี 2426 พระอุตตมะจากวัดศรีค้ำ ได้มาบูรณะวัดขึ้นใหม่ และสร้างวิหารขึ้นด้วย ปัจจุบันมีพระอธิการบรรพต คัมภีร์โร เป็นเจ้าอาวาส และเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการอนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมและธรรมชาติแวดล้อม ของเวียงป่าเป้า
 
ภายในวัดมีพระธาตุเจดีย์ สถาปัตยกรรมแบบสิบสองปันนา ติดกันเป็นที่ตั้งของหอธรรมพระไตรปิฎก ที่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2446 กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ปัจจุบันอยู่ในสภาพทรุดโทรมส่วนโบสถ์เป็นวิหารแบบภาคกลางที่สร้างครอบลง ไปบนที่วิหารหลังเดิมที่รื้อไปเมื่อปี 2533 แต่ทางวัดยังคงผนังที่มีภาพปูนปั้นประดับเติมผนังสกัดหลังฝีมือช่างพม่า พร้อมกับยังคงรักษาฐานชุกชีที่มีภาพปูนปั้นทศชาติชาดกกัณฑ์ชูชกและกัญหาชาลี และพระพุทธรูปประธานไว้อย่างดี
 
ชุมชนเวียงป่าเป้าตั้งอยู่ในริมถนนสายดอยสะเก็ด-เชียงราย เป็นชุมชนระดับเมืองขนาดใหญ่ ผู้คนหลากหลายอาชีพอยู่รวมกัน วัดศรีสุทธาวาสถือเป็นแหล่งศูนย์รวมจิตใจและสัญลักษณ์ของคนชุมชน และชาวบ้านยังคงมีสำนึกร่วมกันในการบำรุงรักษาวัฒนธรรมของตนเอง กลายเป็นแรงผลักดันให้ท่านเจ้าอาวาสและชุมชนรอบวัดร่วมกันก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ วัดศรีสุทธาวาสขึ้นในปี 2540 ท่านเจ้าอาวาสกล่าวถึงวัตถุประสงค์ในการทำว่า
"ไม่ต้องการให้พิพิธภัณฑ์เป็นแหล่งหารายได้หรือแหล่งท่องเที่ยว แต่อยากให้เป็นแหล่งเรียนรู้ให้ข้อมูลสำหรับเด็กนักเรียน เยาวชนที่ต้องการหาข้อมูลในท้องถิ่น ทำแบบค่อยเป็นค่อยไป เหมือนกับปลวกค่อยสร้างทีละนิดทีละน้อย แม้จะใช้เวลานานแต่ฐานจะมั่นคงมากกว่า"
 
พิพิธภัณฑ์เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนชั้นเดียวรูปทรงแบบล้านนาประยุกต์ ใช้ไม้จากการรื้อวิหารหลังเก่ามาสร้าง ภายในจัดแสดงข้าวของต่าง ๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นโบราณวัตถุที่ทางวัดเก็บรักษาไว้ และของส่วนหนึ่งได้มาจากการบริจาคจากชาวบ้าน เนื้อหาการจัดแสดงได้รับการสนับสนุนจัดทำข้อมูลทางวิชาการและทำทะเบียนโบราณ วัตถุจากนักวิชาการท้องถิ่น และมูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์
 
ของที่จัดแสดงส่วนใหญ่เป็นวัตถุทางธรรมที่เกี่ยวข้องกับศาสนา อาทิ พระดิน เศียรพระจากวัดร้าง ฮางรินสรงน้ำพระ เครื่องประกอบวิหารเก่า ประติมากรรมไม้แกะสลัก หีบธรรม แว่นพระเจ้า ศิลาจารึก อาสนา เครื่องเทียมยศหรือเครื่องสูงแบบล้านนา สัตตภัณฑ์  สมุดข่อย คัมภีร์โบราณ บางส่วนจัดแสดงเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน อาทิ ผ้าทอลวดลายไทลื้อ เหรียญกษาปณ์ ธนบัตร เขนงใส่ดินปืน ตะเกียง ฮอกขะแหล้ม เดงหน้อย กาน้ำทองเหลือง เครื่องแก้ว ถ้วยชามกระเบื้อง รวมไปถึงเศษเครื่องถ้วยเตาเวียงกาหลง ตัวอย่างแร่ซีไลท์ และเครื่องมือที่เกี่ยวข้องกับการทำเหมืองแร่ซีไลท์ที่ดอยหมอก
 
ข้าวของอีกส่วนหนึ่งนำไปจัดแสดงไว้ที่วิหารราย ซึ่งดัดแปลงพื้นที่เป็นศูนย์การเรียนรู้ตำบลเวียงป่าเป้า ภายในจัดแสดงอุปกรณ์เครื่องใช้ในวิถีการผลิตด้านเกษตรกรรมของชาวบ้าน อาทิ เสวียน กี่ทอผ้า ก๊อบแก๊บ เครื่องซอยยาสูบ เครื่องจักสาน เขื่อนปั่นฝ้าย โม่ข้าวโพด ไถง้อนหัวหมู ไถก้านกล้วย จักรยานรุ่นเก่า เฟืองปั่นหญ้า เป็นต้น 
พิพิธภัณฑ์ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงภายในอาคารเท่านั้น หากยังครอบคลุมถึงบริเวณวัดทั้งหมด รวมถึงผืนป่าชุมชนข้างวัดราว 37 ไร่ ที่เป็นแหล่งให้ความรู้เรื่องพันธุ์ไม้หายาก รวมถึงสมุนไพรนานาชนิดด้วย
(เมื่อ: )
 แนะนำผู้บริหาร
(นายนิคม นามเสถียร)
นายกเทศมนตรีตำบลเวียงป่าเป้า
 ระบบ online กรมส่งเสริมฯ